KraL
Forum Üyesi
Sabah uyanırken içimizde garip bir boşluk hissi olabilir. Sanki rüyalarla gerçekler birbirine karışmış gibi…
Ne tam uyanığız, ne de hâlâ rüyadayız. Zihnimiz bin parçaya bölünmüş gibi. “Ben ne hissediyorum?” sorusu, bugün en dürüst sorumuz olabilir.Günün ilk ışıklarında içimizde bir şey büyüyor ama sanki aynı anda dar bir yere sıkışmış gibiyiz. Ne umutlarımıza güvenebiliyoruz, ne de hayal kırıklıklarımızı sırtımızdan atabiliyoruz.Bir şeylere inanmak istiyoruz ama kalbimizle aklımız birbirine zıt konuşuyor.
Günün ortasına doğru, gökyüzü bizi biraz yumuşatıyor.İçsel fırtına biraz dinliyor. Tatlı bir söz, içten bir mesaj, bir dostun sesi ya da birinin gözlerindeki şefkat… Kalbinin duvarlarını biraz aralarsan, evren sana minik bir hediye uzatabilir. Ama akşam üstüne doğru, kelimeler dikenli hale geliyor. Anlamadığını hissettiğin konuşmalar, içinden çıkamadığın fikirler, yanlış anlaşıldığını düşündüğün anlar… Bugün, her cümle iki anlam taşıyabilir. Hem duymaya hem sezmeye ihtiyacın var.
Bu içeriğin kaynağı Milliyet haber sitesidir.
Bu bağlantı ziyaretçiler için gizlenmiştir. Görmek için lütfen giriş yapın veya üye olun.
